Rys historyczny

Historia Parafii pw. św. Zygmunta Króla w Łosicach

Obecnie funkcjonujący kościół Św. Zygmunta w Łosicach, wzniesiony w latach 1906 -1909, jest trzecim, w pięćsetletniej historii parafii, stojącym na tym samy miejscu. Pierwszy fundowany przez króla Zygmunta Starego w 1511, przetrwał do pierwszych lat XVIII w. Naruszony zębem czasu oraz licznymi wojnami, szczególnie w latach 1656 – 57 i walkami w okresie wojny północnej (1700 – 1721), wymagał natychmiastowego gruntownego remontu. Dlatego też w latach 1731/32 wzniesiony został nowy drewniany kościół, fundacji starosty łosickiego Antoniego Miączyńskiego. Kościół ten przetrwał do 1878 r., kiedy to spłonął w czasie wielkiego pożaru miasta. Korzystając z tej sytuacji, władze carskie, realizując politykę prawosławienia i rusyfikacji Podlasia, nie zezwoliły na odbudowę świątyni i zlikwidowały parafię rzymsko – katolicką w Łosicach, przyłączając ją do dotychczasowego kościoła filialnego w Hadynowie.

Dopiero ukaz tolerancyjny 1905 r. pozwolił podjąć kroki zmierzające do wskrzeszenia skasowanej parafii w Łosicach. Wykorzystując nadarzającą się sytuacje, nie czekając na zgodę władz carskich, biskup lubelski Franciszek Jaczewski, skierował do Łosic księdza Piotra Kucharskiego, aby zajął się organizacją parafii. W niedługim czasie wśród parafian powstały plany budowy nowego kościoła. Prośbę w tej sprawie mieszkańcy miasta skierowali do biskupa Jaczewskiego 24 maja 1905 r. W kilka dni później otrzymali z Kurii pozytywną odpowiedź. Do czasu zbudowania nowego Domu Bożego parafianom umożliwiono, za zgodą Gubernatora Siedleckiego jak również Biskupa lubelskiego, uczestniczenie w nabożeństwach, które miały być odprawiane w intencjalnej kaplicy pod wezwaniem św. Stanisława (w opinii mieszkańców mogła ona pomieścić od 150 do 200 osób). Już 8 grudnia 1905 r. Piotr Kucharski proboszcz odtworzonej parafii łosickiej, odprawił pierwszą po 28 latach ofiarę Mszy Świętej. W celu upamiętnienia tego faktu parafianie ufundowali sztandar, którego jedną stronę wieńczył wizerunek św. Agaty z napisem: „ Święta Agato módl się za nami”, na drugiej zaś widniał napis: „Pamiątka pierwszej Mszy Świętej po 28 latach zamknięcia Kościoła”.

16 października 1907r w trakcie wizytowania diecezji, pierwszej od trzydziestu lat, biskup lubelski Franciszek Jaczewski, odwiedził Łosice, gdzie poświęcił i wmurował kamień węgielny wznoszonego kościoła.

Nowym proboszczem parafii Św. Zygmunta został ks. Wojciech Bojarczuk (1909 – 1918) Dzieło budowy kościoła w Łosicach dobiegło końca jesienią 1909 r. Stosownie do upoważnienia biskupa Jaczewskiego, 31 października 1909 r. Dziekan Dekanatu Bialskiego, ks. Stanisław Nojszewski pobłogosławił nowo wybudowany kościół parafialny pw. św. Zygmunta Króla i Męczennika w Łosicach

W uroczystości wzięło ok. 10 000 wiernych ze wszystkich sąsiednich parafii. Podczas sumy podniosłe kazanie okolicznościowe wygłosił ks. Florian Krasuski, profesor Seminarium Diecezjalnego Lubelskiego.
W okresie, w którym proboszczami byli księża ks. Jan Mazurkiewicz (1924-1929) i Wacław Milik (1929- 1931) odnowieniu uległy obrazy, katafalk, lichtarze. Odrestaurowano całą plebanię wraz z organistówką ponadto ks. Mazurkiewicz zgromadził drzewo na ogrodzenie starego cmentarza, co miało miejsce za pasterzowania jego następcy

W 1936 r. proboszcz łosicki ks. Stefan Bogucki (1936- 1938), prowadził prace remontowe w kościele. Ich wykonawcami byli: Napoleon Piegłowski, artysta malarz i Piotr Kazikowski, dekorator.

W listopadzie 1939 r. mocą kanonu 916 Kodeksu Prawa Kanonicznego Biskup Podlaski orzekł, iż Ołtarz Wielki w kościele parafialnym św. Zygmunta, zostaje uprzywilejowany, tzn. iż każda msza św. Odprawiona przed nim za duszę zmarłych będzie połączona z uzyskaniem odpustu zupełnego dla tychże dusz. Zgodnie z kanonem 918 ksiądz proboszcz umieścił tablicę przy Ołtarzu wielkim z napisem „ Ołtarz uprzywilejowany teraz i na -wieczne czasy”.

W okresie duszpasterzowania ks. proboszcza Piotra Szpilewicza (1954- 1958) zelektryfikowano kościół, plebanię, organistówkę i pozostałe parafialne budynki. Kupiono do organów motor elektryczny.

Sprawiono pogrzebową chorągiew. Przebudowano przykościelny budynek zw. grotą, przystosowując go do prowadzenia lekcji religii. W związku z przeprowadzaną elektryfikacją, pod koniec 1958 r., stan kościoła wymagał remontu, również na plebanii konieczne były drobne prace naprawcze. W związku z powyższym, staraniem ówczesnego ks. proboszcza, Stefana Ceprowskiego (1958- 1959), odnowiono wnętrze kościoła wraz z zakrystiami, odmalowano także prezbiterium z polichromią na suficie, ściany, wszystkie okna i drzwi, zradiofonizowany został kościół, wykonano remont organistówki.

Staraniem nowego ks. proboszcza, Bolesława Krępli (1966- 1984), w 1967 r wykonano: jednocześnie odnowiono cały budynek wewnątrz i z zewnątrz; zabezpieczono od zacieków dach na kościele, a w 1969- odnowiono wnętrze kościoła.

5 maja 1969 r. o godz. 1.45 w nocy podczas burzy, w skutek uderzenia pioruna spłonął szczyt wieży kościelnej. Spadający duży żelazny krzyż uszkodził dachówkę na kościele. Również świeżo odnowione wnętrze kościoła, w wyniku akcji gaśniczej uległo częściowemu zniszczeniu. Do marca 1971 r. udało się ks. proboszczowi odbudować zniszczoną wieżę kościoła i wyremontować drugą, ponadto zainstalowano na obu piorunochrony i założono w oknach obu wież 16 żelaznych żaluzji. Sprawiono do kościoła nowy ołtarz dębowy twarzą do ludu zgodnie z wymogami nowych obrzędów niszy Św., W 1994 r. odnaleziona została ikona Matki Bożej Przeczystej, przez wieki czczona w łosickiej cerkwi unickiej przez wiernych obu obrządków, a od 1915 r. uważana za zaginioną. Dzięki osobistemu zaangażowaniu ks Rzeszotka dokonano ekspertyzy, która potwierdziła autentyczność obrazu. Dokonano jego gruntownej konserwacji i renowacji. Po tych zabiegach MB Przeczysta znalazła godne miejsce w łosickim kościele. Wprowadzone zostało w obrzędowość parafii cotygodniowe nabożeństwo (środa) do Matki Bożej Przeczystej. By kościół stał się dostępny dla wiernych również w ciągu dnia ( co było dotychczas niemożliwe z powodu braku jakichkolwiek zabezpieczeń) zamontowany został drewniany przedsionek, z którego modląc się można obserwować wnętrze kościoła, główny ołtarz.

W 1999 r. Dekretem Biskupa Siedleckiego, Jana Wiktora Nowaka z 20 sierpnia, z dotychczasowego obszaru parafii wydzielono jej część i utworzono nową pw. Trójcy Świętej.

W 2004 r. Ks. Henryk Rzeszotek odszedł na zasłużoną emeryturę. Nowym proboszczem został ks. Kazimierz Komar.

2004/2005 Wstawiono 4 witraże

2008 Modernizacja instalacji elektrycznej pod ogrzewanie podłogowe

2009 Wymiana posadzki na granitową i zamontowanie ogrzewania podłogowego, wymiana drzwi frontowych oraz zabudowy zakrystii

Autor: mgr Tomasz Dobrowolsk

(Czytany w sumie: 237 , 1 czytany dzisiaj)