2. Niedziela Wielkanocna - czyli słów kilka..... - Aktualności

« wstecz drukuj

2. Niedziela Wielkanocna - czyli słów kilka.....

Data publikacji: niedziela, 12-04-2026

... o niewiernym czy uczciwym Tomaszu?

„Pan mój i Bóg mój” (J 20,19-31)

Uczniowie są zamknięci. Boją się nie tylko świata na zewnątrz - Żydów, strażników, żołnierzy. Boją się także siebie: swojej słabości, zdrady, rozczarowania sobą. Ale w ten świat, szczelnie zamknięty od środka, wchodzi Jezus zmartwychwstały. Nie puka do drzwi. Nie czeka na zaproszenie. Staje pośrodku tego, co trudne i poplątane. I mówi: „Pokój wam”.

Osiem dni później nic się nie zmieniło. Apostołowie nadal siedzą zamknięci. A jednak Chrystus znowu przychodzi. Cierpliwy Bóg, który nie zniechęca się naszym lękiem i wątpliwościami.

Ale jest ktoś, kto z tego miejsca wyszedł, może najbardziej odważny z nich wszystkich. Tomasz nie chce żyć opowieściami innych. Nie wystarcza mu cudze świadectwo. Chce osobistego spotkania. Prawdy, którą można dotknąć. „Jeśli nie zobaczę i nie dotknę Jego ran, nie uwierzę”. Brzmi okrutnie, ale jest w tym jakaś uczciwość. Tomasz nie udaje wiary. Nie zadowala się religijnym wzruszeniem. Chce rozpoznać Jezusa po Jego ranach. Zbawiciel przyjmuje to pragnienie: „Podnieś rękę. Dotknij”. Sprawdź, że to naprawdę Ja. Ten sam z ranami. Zmartwychwstanie nie wymazało ran. One pozostały. I to jest jedna z najbardziej zaskakujących prawd tej Ewangelii. Rany nie są już znakiem męki i poniżenia. Stały się kanałem światła i miłosierdzia. Śmierć nie została anulowana, ale przemieniona. Miłość, która przeszła przez krzyż, nie znika, ale pozostaje na zawsze widoczna.

Ewangelia nie mówi, czy Tomasz rzeczywiście dotknął ran Jezusa. Może już nie musiał. Wystarczyło mu to, że Jezus z taką pokorą i cierpliwością znowu daje się cały. Wówczas pada wyznanie Tomasza: „Pan mój i Bóg mój”. To „mój” jest tu najważniejsze. Nie oznacza posiadania Boga, ale osobistą relację. Przejście z wiedzy do więzi. Z „On jest” do „On jest cały dla mnie”.

Można wiedzieć o Bogu bardzo dużo i pozostać zamkniętym w swoim sercu. Można znać wszystkie prawdy wiary i nie spotkać Jezusa. A można - jak Tomasz - przejść przez wątpliwość, trudne pytania, bolesne zmaganie i dojść do jednego szczerego wyznania: „Pan mój i Bóg mój”.

„Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”. To zaproszenie do innego sposobu spotkania. My nie możemy dotknąć Jezusa tak jak Tomasz. Ale to nie znaczy, że mamy mniej Jego łaski i miłości. Spotykamy Go inaczej - w słowie Bożym, w sakramentach, we wspólnocie Kościoła, w drugim człowieku, w otaczającym świecie.

Zmartwychwstały Pan wciąż staje pośrodku naszego życia. Nawet jeśli drzwi są zamknięte. I wciąż robi to samo: daje się nam cały, abyśmy mieli życie w obfitości. A wiara zaczyna się tam, gdzie odważymy się powiedzieć bardzo osobiście: Pan mój i Bóg mój.

Kiedy odkrywasz, że jesteś kochany, wiara przestaje być wysiłkiem, a staje się odpowiedzią serca.

źródło tekstu - profil ks. Matusza Czubaka